De meeste gamers worden blij als er een heruitgave van hun favoriete titels wordt aangekondigd. Nieuws dat spellen als Red Dead Redemption, Kingdom Come: Deliverance en Fallout 3 een re-release of remaster krijgen, wordt meestal met gejuich ontvangen.
Maar als gamer weet je ook wel dat er voor elke liefdevol gerestaureerde klassieker ergens een snelle geldklopperij op de loer ligt. Nostalgie is een sterk goedje, en sommige ontwikkelaars misbruiken het om de hoofdprijs te vragen voor een goedkoop gemaakte teleurstelling. Soms krijg je voor je zuurverdiende geld een met zorg opgepoetste klassieker – en soms een mislukt gedrocht met rare textures dat al je mooie herinneringen te grabbel gooit.
Hoe maak je als gamestudio een geslaagde heruitgave van je beste titels? Hier zijn een paar voorbeelden van hoe het wél en hoe het absoluut níet moet.
Dit zijn re-releases waar we blij van werden
We kopen eigenlijk al sinds de jaren tachtig dezelfde games opnieuw, en tegenwoordig zijn remakes en remasters inmiddels een vast onderdeel van de releasekalender. Toch is het verschil tussen een echte “Definitive Edition” en een halfbakken rommeltje soms angstaanjagend klein.
Als het goed wordt aangepakt, dan brengt een heruitgave je warme herinneringen aan het origineel weer helemaal tot leven. Super Mario All-Stars uit 1993 was bijvoorbeeld niet zomaar een simpele port. Op de SNES gaf Nintendo vier van zijn NES-klassiekers een complete 16-bit make-over. Geen simpele resolutie-update, maar compleet nieuwe, kleurrijke achtergronden, parallax scrolling en vernieuwde muziek, waardoor het Mushroom Kingdom in één klap helemaal opgefrist werd. Dat The Lost Levels (die eerder niet in het Westen beschikbaar was) er ook bij zat, gaf de heruitgave een gouden randje.
In het GameCube-tijdperk zette de Resident Evil-remake uit 2002 een standaard voor survival horror. Shinji Mikami begreep dat échte angst draait om het onbekende, en paste het originele spel flink aan. Het landhuis werd uitgebreid, er kwamen nieuwe verhaallijnen bij, en de sfeer werd zo goed versterkt dat de game er vandaag de dag nog steeds prima uitziet. De logge bediening uit het PS1-tijdperk werd verfijnd en gepolijst. Dit is hét voorbeeld van een remake die het origineel op vrijwel elk vlak overtreft.
Ook Halo: The Master Chief Collection wist, na een rampzalige lancering, toch uit te groeien tot een monumentale first person shooter. 343 Industries trok het project weer vlot en ontwikkelde één overzichtelijke interface voor de hele saga. Dat je tijdens het spelen direct kunt switchen tussen de originele Xbox-graphics en de opgepoetste Anniversary-visuals is technisch gezien indrukwekkend. Halo 1 tot en met 4 werden samengebracht in één pakket met 4K en 60fps-ondersteuning. Met deze collectie kregen we tegelijk gebruiksgemak, toegankelijkheid én betere spellen zonder dat de charme van het origineel verloren ging.
De heruitgaves waar we liever niet aan herinnerd worden
Maar het kan ook compleet misgaan. De GTA Trilogy (2021) is een schoolvoorbeeld van hoe je níét met je gaming-erfgoed om moet gaan. Rockstar besteedde drie van de beste games ooit uit aan een mobiele ontwikkelaar, met als resultaat een wanordelijke verzameling door AI opgeschaalde ellende. Personages met worstachtige vingers, regen die eruitzag als witte ruis en die beruchte ‘Nut’-donutreclame: deze re-release deed pijn. Dat de originele versies ook nog eens uit de stores werden gehaald om deze “Definitive” editie te pushen, maakte de situatie extra wrang.
Ook de Silent Hill HD Collection werd een tragedie in plaats van een feestje. Konami was de definitieve broncode kwijtgeraakt, waardoor de ontwikkelaars met onafgemaakte assets aan de slag moesten. De iconische mist (die in het origineel handig de technische beperkingen van de PS2 verborg) werd dunner gemaakt, waardoor de half afgemaakte omgevingen ineens zichtbaar werden. De stemmen werden opnieuw ingesproken, waardoor de vervreemdende, droomachtige sfeer verloren ging. En alsof dat nog niet genoeg was, zaten er ook synchronisatieproblemen in die de gevechten onnodig frustrerend maakten.
En dan is er nog Warcraft 3 Reforged, dat inmiddels symbool staat voor gebroken gamebeloftes. Blizzard maakte indruk op BlizzCon met spectaculaire trailers, die uiteindelijk weinig met het eindproduct te maken bleken te hebben. Bij release bleek dat er schaduwen ontbraken, dat functies zoals clans en ladders het eindproduct niet hadden gehaald, en dat alle custom maps opeens in het bezit waren gekomen van Blizzard. Deze re-release verving zelfs het geliefde origineel en dwong spelers over te stappen naar een inferieure versie.
En dat, beste lezers, is hoe je géén heruitgave van je topgames maakt.
