Tijdens de recente PlayStation State of Play werd onverwacht God of War: Sons of Sparta aangekondigd en direct ook maar uitgebracht. En deze game gooit het over een compleet andere boeg dan de vorige God of War-titels, want het is een 2D-game in pixelstijl. De vraag is dan natuurlijk: werkt die verandering? En mogen we dit als een echte GoW-game rekenen?
De basics van Sons of Sparta
Het spel kost ongeveer €30 en is exclusief voor de PlayStation 5. In de aankondiging viel meteen op dat Kratos er anders uitziet dan we gewend zijn. Zijn baard en zijn bijlen zijn weg: dit is een prequel die zich lang voor de andere games afspeelt. Dat is een opvallend experiment, dat grotendeels goed uitpakt. En zijn fenomenale woede is er gelukkig nog steeds.
Wel duurt het even voordat het spel echt lekker op gang komt. Voor een serie die normaal draait om spectaculaire actie in 3D is het een flinke gok om alles om te zetten naar een Metroidvania-achtige side-scroller, maar verrassend genoeg wérkt het. Sons of Sparta is niet alleen een nostalgische knipoog naar oude games, de storyline voegt veel toe aan het rijke verhaal van de Griekse periode van God of War.
Een nieuwe oude setting
In deze game zien we niet de Kratos die iedereen kent. Het verhaal speelt zich af vóór de gebeurtenissen uit alle eerdere games, tijdens de harde Spartaanse training die bekendstaat als de Agoge. Het verhaal wordt gepresenteerd als een soort verhaaltje voor het slapengaan dat de volwassen Kratos vertelt aan zijn dochter Calliope. Zijn stem wordt opnieuw ingesproken door TC Carson, de oorspronkelijke stem van Kratos.
In het verhaal ga je op zoek naar een verdwenen Spartaanse jongen, Vasillis. Die zoektocht vormt het begin van een avontuur dat een jonge Kratos door het mythische gebied Laconia leidt. De game keert daarmee terug naar het oude Griekenland, waar we Kratos’ broer Deimos tegenkomen. De Noorse werelden uit de recentere God of War-games zijn dus foetsie, en niet iedereen is daar blij mee. Zo zegt de oorspronkelijke bedenker van de serie, David Jaffe, dat hij niet enthousiast is over deze richting, omdat hij vindt dat het de identiteit van de serie verwatert.
Toch past de bekende setting van Sons of Sparta op een interessante manier in de strategie van Sony. Het bedrijf lijkt de laatste jaren te twijfelen tussen het blijven uitbrengen van remakes en remasters en het proberen van nieuwe ideeën. Door een externe studio (zoals in dit geval Mega Cat Studios) in te schakelen voelt deze game lekker vers aan.
De gameplay en de combat
Sons of Sparta is een Metroidvania, en dat betekent dat je regelmatig moet terugkeren naar eerdere gebieden zodra je nieuwe vaardigheden of wapens hebt. In plaats van de bekende Blades of Chaos gebruik je nu vooral een dory-speer en een aspis-schild, de traditionele wapens van een Spartaanse hopliet. En dat brengt een nieuwe gevechtsstijl met zich mee: minder grote zwaaien en meer precieze aanvallen en blokkeringen.
Het platformen gaat soepel en wordt nog interessanter door speciale krachten, de zogeheten Gifts of Olympus. Zo krijg je bijvoorbeeld sandalen van de godin Nike die je nieuwe manieren geven om door de levels te bewegen. Wel is het niet altijd meteen duidelijk wat je precies moet doen. Ik zat bijvoorbeeld lang vast op een bepaalde plek omdat er giftig gas hing, totdat ik er eindelijk achterkwam dat een bepaald standbeeld het gas kon opzuigen.
De baasgevechten zijn daarentegen echt indrukwekkend. Mega Cat Studios heeft het voor elkaar gekregen om de schaal van grote gevechten – zoals tegen een veelkoppige Hydra – geweldig te vertalen naar 2D-sprites. Het ziet er misschien niet zo realistisch uit als de games van bijvoorbeeld het recent gesloten Bluepoint Games, maar de eenvoudige, nostalgische retroartstyle maakt heel veel goed.
De game is zelfs behoorlijk lastig. Zelfs op de makkelijkere stand, Cadet, kom je er niet met simpel op knoppen rammen. Je moet echt goed timen als je een aanval ontwijkt of blokkeert, anders ga je veel hitpoints inleveren.
Een 2D-game met een verrassend 3D-verhaal
Het interessantste aan de game is niet de combat, maar de relatie tussen Kratos en Deimos. In het begin komt het verhaal wat traag op gang: een vermiste jongen zoeken voelt als een saaie opdracht voor een woesteling die later goden gaat doden. Maar na verloop van tijd wordt het verhaal steeds sterker.
Broer Deimos is energiek en wil zich graag bewijzen, terwijl Kratos juist serieus en doelgericht is. Die tegenstelling maakt hun relatie gelaagd. Je ziet hun band groeien, maar ook onder druk komen te staan. Dat geeft een tragisch tintje aan gebeurtenissen waarvan trouwe fans al weten dat ze eraan komen.
Pas in de tweede helft van de game wordt het verhaal echt sterk. De emotionele momenten doen dan soms zelfs denken aan de originele God of War uit 2018. Deze game laat zien dat pixelart net zo goed emoties kan overbrengen als moderne motion-capture. Een zwaar thema zoals “je plicht doen versus je eigen verlangens volgen” wordt verrassend goed uitgewerkt.
Het begint langzaam, maar zodra het verhaal en de gameplay samenkomen, blijkt Sons of Sparta een game die je maar moeilijk kan afsluiten. En het spel vormt een mooie brug tussen de woedende Kratos uit de oude games, en de meer bedachtzame Kratos uit de nieuwere delen.
Conclusie
God of War: Sons of Sparta is een sterke toevoeging aan de serie. De game heeft absoluut bestaansrecht, vooral door de goed uitgewerkte personages en de leuke gameplay. Soms is het niet meteen duidelijk wat je precies moet doen, maar verder werkt het systeem erg goed en blijft het leuk om te spelen.
Voor PlayStation 5-bezitters is dit dan ook een aanrader. Het is vooral een goede keuze voor spelers die het niet erg vinden om de superrealistische 4K-graphics van moderne games in te ruilen voor ongeveer 17 uur aan strakke actie met een retrogevoel.
Score: 4 van de 5
Pluspunten
• Een frisse 2D Metroidvania-richting voor de serie
• Indrukwekkende bossgevechten
• Goede prijs-kwaliteitverhouding
Minpunt
• De eerste uren van de game komen wat langzaam op gang
