Jasper Groenewoud is een gedreven gaming-journalist met een achtergrond in Game Design & Development aan de HKU in Utrecht. Sinds zijn afstuderen in 2018 heeft hij zich volledig gestort op het analyseren en recenseren van videogames, van indie-pareltjes tot AAA-blockbusters. Met een scherp oog voor gameplay-mechanica, level design en storytelling weet Jasper de essentie van een game perfect te vangen. Hij specialiseert zich in RPG's, action-adventures en competitive multiplayer games, waarbij hij niet alleen kijkt naar de entertainmentwaarde, maar ook naar technische aspecten zoals performance, graphics engines en netcode-optimalisatie. Zijn ervaring als voormalig QA-tester bij een Nederlandse game studio geeft hem uniek inzicht in de ontwikkelingsprocessen achter games. Jasper's recensies kenmerken zich door diepgaande analyses, eerlijke kritiek en een passie voor het medium. Hij volgt de industrie op de voet, van E3-aankondigingen tot indie showcases, en deelt graag zijn kennis over gaming hardware, upcoming releases en industry trends. In zijn vrije tijd is hij actief in de speedrun-community, waar hij vooral Dark Souls-games onder handen neemt, en streamt hij regelmatig op Twitch waar hij nieuwe releases verkent met zijn community.
Toen ik voor het eerst over 33 Immortals hoorde, wist ik even niet zo goed wat ik ervan moest denken. Een roguelite met 33 spelers tegelijk? Dat klinkt óf als complete waanzin, óf als een interessant experiment. Guess what: 33 Immortals is het allebei geworden.
Vanaf de eerste minuten merk je al dat deze game niet draait om alles onder controle houden, zoals bij veel andere roguelites. Hier draait het vooral om snel schakelen en meebewegen. Je speelt namelijk niet in een team met een vaste samenstelling, maar in een groep die constant leden verliest en erbij krijgt. Daardoor wordt het tempo heel anders dan bij gewone co-op roguelites.
Steeds wisselende groep is de belangrijkste game mechanic
Het belangrijkste in 33 Immortals is niet de combat, maar vooral de samenwerking met je groep. Vergeleken met meer gestructureerde games zoals The House Always Wins is 33 Immortals veel minder voorspelbaar. In dat soort games werk je vaak met vaste builds en duidelijke patronen. Hier ontstaat de gameplay vooral door wat 33 spelers tegelijk doen.
Je bent bijna nooit alleen, maar toch is een groep bijna nooit stabiel. Spelers haken aan, vallen weg, gaan dood, spawnen opnieuw of lopen ineens een andere kant op. Daardoor voelt iedere run anders, zelfs als je elke ronde in hetzelfde gebied speelt.
Dat groepsgevoel doet soms denken aan raids in World of Warcraft. Ook daar hangt je succes sterk af van teamwork en het lezen van groepsdynamiek. Het verschil is dat WoW meestal duidelijke rollen en afspraken heeft, terwijl 33 Immortals veel losser en spontaner aanvoelt.
Combat is erg druk, maar went snel
De gevechten zijn direct, kort en vooral heel druk. In het begin lijkt alles één grote chaos. Overal vliegen de effecten rond, spelers rennen kriskras door elkaar en vijanden vallen constant in het wilde weg aan. Soms voelt het alsof je ogen tekortkomt.
Qua visuele drukte doet het af en toe denken aan Diablo IV tijdens grote world events: explosies overal, abilities die elkaar overlappen en constant movement. Alleen ligt het tempo in 33 Immortals nóg hoger.
Maar hoe langer je speelt, hoe beter je belangrijke signalen leert herkennen. Langzaam krijg je gevoel voor wat echt belangrijk is en wat je kunt negeren. De game beloont daarom niet per se perfect spel. Het draait minder om foutloos spelen en meer om slim reageren op wat er gebeurt. Creatieve spelers die goed kunnen schakelen, gaan hier dus waarschijnlijk lekker op.
Ook de progressie doe je samen
Een van de interessantste dingen aan 33 Immortals is hoe progressie werkt. In de meeste roguelites draait vooruitgang vooral om jouw eigen character sterker maken. Hier werkt dat anders. Hoe goed je het doet, hangt voor een groot deel af van hoe de hele groep speelt.
Dat co-op gevoel doet een beetje denken aan Deep Rock Galactic. Ook daar voelt teamwork belangrijker dan individuele prestaties. Het grote verschil is dat Deep Rock veel meer structuur biedt, terwijl 33 Immortals juist chaos omarmt.
Dat voelt soms heel vet, omdat je eigenlijk meewerkt aan een enorm groepsproject. Maar het kan ook frustrerend zijn. Soms speel jij zelf perfect, maar gaat het alsnog mis doordat de groep niet lekker samenwerkt.
Niet elke run is even goed
Hoe tof het concept ook is, deze game heeft zeker z’n zwakke punten. Niet elke sessie loopt even lekker. Als de groepsdynamiek niet werkt, kan alles snel rommelig en frustrerend worden. En op zulke momenten verdwijnt het fijne ritme van de game, en beginnen teamleden weg te lopen of te ragequitten.
Ook kan het tijdens grote gevechten lastig zijn om overzicht te houden. Zeker als veel spelers tegelijk vechten, wordt het soms gewoon erg druk op je scherm. Je ziet dan niet meer goed wie welke aanvallen uitvoert, en de run wordt één grote kookpot vol visuele effecten en weglekkende hitpoints.
Conclusie
33 Immortals ís een gaaf experiment. Deze chaotische roguelite lijkt nog het meeste op een mix van de roguelite-actie van Hades, de groepscoördinatie van World of Warcraft-raids en de hectische combat van Diablo.
Dat maakt de game uniek, maar meteen ook niet voor iedereen even toegankelijk. Spelers die graag solo gaan en willen vasthouden aan vaste plannen en buildorders, hebben het waarschijnlijk snel gehad met 33 Immortals. Maar als je juist bereid bent om je aan alle chaos over te geven, dan krijg je een co-op ervaring die echt anders is dan de rest van het genre.
Score: 3,5 van 5 sterren
Pluspunten
• Origineel co-op concept met 33 spelers
• Sterke groepsdynamiek
• Hoge replaywaarde doordat geen enkele run hetzelfde is
• Leuke mix van roguelite en MMO-elementen
• Regelmatig unieke en intense momenten
Minpunten
• Kan soms erg onoverzichtelijk zijn
• Succes hangt sterk af van je teamgenoten
• Minder individuele controle
• Kan zeker in het begin overweldigend zijn
Releasedatum: 10 juni 2026
Platforms: PC (Microsoft Windows) en Xbox Series X|S
